Afgelopen zaterdag 10 december was het precies 1 uur en 23 rijden naar Bemmel. Waar ligt dat dan, vroegen Willeke en Frenkie achterin de auto. Nog net niet in Duitsland, meldde Tammie, die met een gescheurde enkelband naast de bestuurder zat. Te balen dat ze niet mee kon doen. Om zich vervolgens met zijn drieën na 4 keer 10 minuten weer terug te laten vervoeren naar de Van Zweedenzaal. Met een heel eenvoudige overwinning ‘in the pocket’: 56-119.

Ook zonder Tammie, Alies en Liza – de laatste twee moesten de gelederen van MU18 versterken – was Lekdetec uit Bemmel een paar maatjes te klein voor Lokomotief. Jammer, want als deze groep een paar jaar bij elkaar kan blijven, zou er zo maar eens een kampioensbeker richting sporthal De Bongerd kunnen gaan. Zo ver is het echter nog lang niet. Integendeel. En ja, oké, gehoord de opmerkingen van het erg positieve publiek van Lekdetec (‘dat is gebrek aan ervaring’, ‘ze moeten nog veel leren’, etc.) wordt er veel progressie geboekt in Bemmel. Maar eerlijk is eerlijk, dit Bemmelse team kan in deze samenstelling voorlopig nog geen potten breken in de MU20 eredivisie. Voor de ongeslagen koploper uit Rijswijk was Lekdetec met twee meiden uit de bouwjaren 1999 en 1998 en vijf uit 1996 veel te zwak. En dat is (helaas) een eufemisme.

Genoeg over de jeugdigen van Lekdetec. De acht wel speelklare Loko-meiden hadden afgelopen zaterdag een makkelijke middag. De ruime overwinning werd eenvoudig opgebouwd. Eind eerste kwart: 13-31. Bij rust was het 27-60. Na het derde kwart 40-92. En ondanks een gemiste buzzerbeater van Rosanne stond er een 56-119 eindstand op het scorebord. Coach Annie Druijf vond dat er tot het laatst geconcentreerd gespeeld werd. Maar het kon nog beter, vond het handje vol meegereisde publiek. Want als Pleun niet noodgedwongen met de handrem aan hoefde te spelen (snel op 4 fouten), en als Inez gewoon alle breaks er (met links!) in had gegooid, was het verschil nog veel groter geweest. Maar niet getreurd. Gillian kon naar hartenlust haar favoriete ‘kruip-door-sluip-door-spel’ spelen, Rosanne en Kirsten konden vrijuit gaan voor de drive naar het bord, Willeke gooide er gewoon af en toe een driepunter in, Frenkie strooide met zowel begrepen als onbegrepen assists, en Nikkie werkte verder aan haar zelfvertrouwen door regelmatig een paar puntjes mee te pikken. En Annie kon haar meiden in het laatste kwart nog even de 1-3-1 laten oefenen. En dat kon beter, waardoor Lekdetec er nog wat afstandschoten in kon schieten…

Mooi was het niet, wel effectief. Ook met slechts acht speelsters. Want het is best moeilijk ballen tegen zo’n onervaren tegenstander.