Achteraf is het makkelijk te zeggen: 'ik had het toch gezegd', maar het is wel zo. JU14 zou kampioen van Nederland worden en dat is dus ook gebeurd. Op niet fijnzinnige wijze is Harlem Lakers afgestoffeerd. De eerste nederlaag was al eerder die dag gevallen, de tweede ging daar nog eens dubbeldik overheen. De teleurstelling vloeide van de tribune zo de catacomben van de Topsporthal in en het zal nog maanden duren voordat die helemaal weggetrokken is. De vreugde bij loko echter, voelde als lekker zomerbriesje op een stralende dag. Erg lekker dus!

Ik kan hier lang gaan zitten schrijven over de noeste trainingsuren die er het hele jaar in zijn gestoken, de zorgvuldige tactiek om sommige spelsysstemen wel veel te oefenen maar niet te gebruiken tot dit moment, of hoe we op onze weg hiernaar toe alles en iedereen een poepje hebben laten ruiken. Zelfs in het buitenland huiveren ze als ze aan JU14 Lokomotief terugdenken. Ik zou zelfs kunnen pochen dat ik een babykamer van niet al te groot formaat zo roze kan behangen met de overwinningsformulieren. Maar, bescheiden als wij bij Loko zijn, ga ik dat natuurlijk niet doen.

Over het spelverloop kan ik ook zeer kort zijn: we kwamen, we zagen, en we overwonnen. De opdracht was simpel: schakel de 2 beste spelers offensief uit en haal ze het hele team uit hun zone-verdediging. En zo geschiede. De nummer 9 en 5 bij HL kwamen nauwelijks tot schieten en scoren door zeer goed verdedigingswerk. Aanvallend ging het ook prima. Een nieuw spelsysteem en schieten van de cirkellijn bracht HL van hun apropos en uit hun zone-verdediging, waardoor de gaten vielen en er gescoord kon worden. De eerste helft kwamen we licht op voorsprong, maar de 2e helft braken we definitief de spirit bij de tegenstander. Bij HL gingen de kopjes langzaam maar zeker hangen en bij ons kregen ze de vleugels. De uitslag van 73-43 was dan ook onverwacht groots!!!

Nee, waar ik graag een paar woorden aan zou willen wijden is het functioneren van het team zelf. Met heel veel plezier heb ik het afgelopen jaar gezien hoeveel lol de jongens onderling hebben gehad. En dat is een goed teken. In een ver verleden heb ik een studie team-motivatie, -communicatie en -ontwikkeling gedaan. Een van de grondbeginselen is dat mensen niet kunnen presteren of zichzelf kunnen ontwikkelen als een aantal hygiëne-factoren niet aanwezig zijn. Één van die factoren is een gevoel van veiligheid. Veiligheid dat je weet dat je één van de jongens bent, dat je niet neergehaald wordt als je een keer misschiet of je dag niet hebt, dat je niet gepest wordt omdat je niet zo cool bent als de rest, of dat je sommige dingen nog moet leren die anderen al wel kunnen. Je weet dat de jongens zich op hun gemak/veilig voelen als het hele team dikke pret heeft en als er geen onvertogen woord valt. Dit is de helft van je overwinning, want je hebt iedereen in het team hard nodig. Geen score zonder een goede pass, geen aanval zonder een goede verdediging. Pas als aan dit soort factoren is voldaan kan je bouwen. Elk individu van het team op zichzelf beschouwen, bepalen wat haalbaar is voor die persoon en welke methode/motivatie je toepast om dat te bereiken. Bij de een moet aan techniek worden gewerkt, de ander hoeft alleen maar zelfvertrouwen te krijgen.

Ik kan alleen maar zeggen dat bij dit team dit alles uitermate goed geslaagd is. In de eerste plaats door de jongens zelf, die er zelf voor hebben gezorgd dat de sfeer altijd erg leuk was. Kenmerkend hierin waren de dagen in Denemarken of bijvoorbeeld de overwinningslogeerpartij gisterenavond bij Laurens thuis. Alles samen en met de grootste lol. Tuurlijk worden er soms lolletjes gemaakt over het ochtendhumeur van de een, of de ongekende rommel rondom de slaapzak van de ander (of was dat toch dezelfde persoon?). Maar nooit vervelend en altijd met respect.

In de tweede plaats door Bart, die altijd heeft geprobeerd de jongens verder te helpen. Een trainer/coach is niet perfect, en er valt dus altijd wel iets op aan te merken. Maar belangrijk is de intensie waarmee het gebeurt. Bart is altijd bezig geweest hoe spelers te bereiken, hoe ze het beste functioneren, wat ze al wel en wat ze nog niet kunnen en heeft daar zijn ziel en zaligheid in gelegd. Iets wat de jongens onbewust ook een goed gevoel heeft moeten geven.

Neem daarbij een Annie die toch 1 à 2 keer per week op de training hielp en een Flex die tijdens de wedstrijden voor de (brood?)nodige rust bij Bart zorgde en de jongens af en toe een hart onder de riem stak, en je hebt een goede basis voor succes. En samen met de kwaliteiten van de jongens, hun gezamenlijk wil om te winnen en het feit dat het teambelang bij hen voorop staat boven de individuele prestaties, heeft dit geleid tot het huidige kampioenschap. Meer dan welverdiend!!!!

Jongens, bedankt voor een heel leuk seizoen!

De Teammanager.

Zie ook het fotoverslag in het fotoalbum.